27 R1

1.3. Narzędzia AI

AxisVM 27 wprowadza nowe menu Narzędzia AI z poleceniami:

• Pomoc AI,
• AI Zaznaczanie,
• AI Budowa modelu,
• AI Tworzenie dodatków oraz
• Uruchamianie skryptów Python.

     1.3.1 Pomoc AI

Tradycyjną pomoc programu w postaci podręcznika rozszerza teraz czat AI, dostępny w menu Narzędzia AI jako Pomoc AI. Pytania dotyczące pracy z AxisVM zadaje się własnymi słowami, a asystent wskazuje powiązane informacje techniczne i proponuje rozwiązanie. Nie musisz już zgadywać słów kluczowych i ręcznie przeglądać dokumentację. Odpowiedzi zawierają łącza do źródeł, które można od razu otworzyć.

Pytania są grupowane w rozmowy, więc wcześniejsze pytania i odpowiedzi stanowią kontekst dla kolejnych. Rozmowy zapisują się według dat i można do nich wracać. Opcja Tryb szybki przyspiesza odpowiedzi kosztem mniej dogłębnego rozumowania. Asystent odpowiada wyłącznie na pytania związane z AxisVM i praktyką inżynierską.

Ze względu na wydajność serwera obowiązuje dzienny, tygodniowy i miesięczny limit pytań. Pozostały limit jest widoczny w dolnej części okna.

Odpowiedzi opierają się na spójnej bazie wiedzy o programie: artykułach, odpowiedziach działu wsparcia technicznego, transkrypcjach materiałów wideo i innych źródłach.

   1.3.2 Agent AxisVM: AI Zaznaczanie, AI Budowa modelu, AI Tworzenie dodatków

Trzy narzędzia z prefiksem AI (Zaznaczanie, Budowa modelu, Tworzenie dodatków) obsługuje Agent AxisVM. To asystent sztucznej inteligencji, który na podstawie poleceń w języku naturalnym wykonuje operacje w otwartym modelu: zaznacza elementy, tworzy fragmenty, buduje i modyfikuje model, a także przygotowuje dodatki do wielokrotnego użytku. Narzędzia AI wymagają aktywnego połączenia z internetem.

Agent korzysta z serwerów AxisVM MCP. MCP (Model Context Protocol) to otwarty standard łączenia aplikacji z agentami sztucznej inteligencji. Agent generuje kod Python, który steruje programem AxisVM przez serwer COM, a wynik każdej operacji jest od razu widoczny w modelu.

Wybór modelu AI odbywa się w oknie Settings, gdzie wybiera się dostawcę i model AI. Obsługiwani są dostawcy:

• OpenAI z logowaniem OAuth, w ramach standardowej subskrypcji ChatGPT (opcja zalecana: agent korzysta z limitu Codex dostępnego w subskrypcji, bez dodatkowych opłat za API),
• OpenAI, Anthropic (Claude) i Google (Gemini) z własnym kluczem API,
• modele lokalne lub hostowane, zgodne z API OpenAI.

Listę dostępnych modeli można w każdej chwili odświeżyć. Dla wybranego modelu można ustawić poziom rozumowania (Thinking), a u niektórych dostawców także parametry Temperature i Top P. Ustawienia można zapisać do pliku agent_settings.ini i przekazać współpracownikom, aby cały zespół pracował w tej samej konfiguracji.

   AI Zaznaczanie – to narzędzie wyszukuje, filtruje i zaznacza elementy na podstawie kryteriów opisanych własnymi słowami, np.:

• „Zaznacz wszystkie linie z materiału C24”,
• „Zaznacz wszystkie słupy na elewacjach podłużnych”,
• „Zaznacz obszary ścian, w których brakuje parametrów zbrojenia”.

Filtry mogą dotyczyć węzłów, linii, obszarów oraz różnych typów elementów i wyników analizy, a kryteria mogą obejmować m.in. nazwę i typ elementu, materiał, przekrój czy wartość liczbową. Przed zmianą zaznaczenia agent pokazuje podgląd: liczbę znalezionych elementów i ich identyfikatory. Z wyniku można na życzenie utworzyć fragment.

Narzędzie odpowiada także na pytania o model, np. jakie elementy, podpory czy kombinacje obciążeń zawiera. Szczególnie przydaje się przy złożonych selekcjach, które dotąd wymagały łączenia wielu fragmentów lub zaznaczania z wiersza poleceń według kilku kryteriów, a także przy diagnostyce modelu i wyszukiwaniu przeoczeń. AI Zaznaczanie nie tworzy ani nie zmienia elementów modelu.

Często używane zapytania można zapisać w sekcji Saved Queries & Selections i uruchamiać ponownie.

   AI Budowa modelu – to narzędzie tworzy i modyfikuje model na podstawie opisu konstrukcji w języku naturalnym. Agent definiuje geometrię, elementy i ich właściwości oraz wykonuje inne operacje na aktywnym modelu. Opis może mieć dowolny stopień szczegółowości.

Jeśli agentowi brakuje informacji, zadaje pytania uzupełniające i proponuje gotowe odpowiedzi do wyboru (można też wpisać własną). Gdy zbierze potrzebne dane, generuje i wykonuje kod, a następnie podsumowuje, co zostało dodane do modelu. Wynik zatwierdza się zielonym znacznikiem albo odrzuca czerwonym znakiem X i kontynuuje rozmowę, naprowadzając agenta na właściwe rozwiązanie.

Budowa dużego modelu, liczącego setki elementów, skraca się do czasu rozmowy z agentem. Za sprawdzenie poprawności inżynierskiej modelu nadal odpowiada użytkownik, który może go dowolnie weryfikować i poprawiać standardowymi narzędziami programu.

1.4. Przebudowa interfejsu i nowe motywy graficzne („skórki”)

AxisVM 27 przynosi gruntowne odświeżenie interfejsu. Program ma nowoczesny, bardziej przejrzysty wygląd, a jednocześnie zachowuje dobrze znany układ menu i narzędzi, więc nie trzeba się go uczyć od nowa.

Wprowadzono motywy graficzne: obok klasycznego trybu dostępne są motyw jasny i ciemny. Motywy zmieniają nie tylko kolorystykę, ale też wygląd elementów interfejsu, takich jak przyciski, paski narzędzi i okna dialogowe.

Szczególnie wyczekiwany jest motyw ciemny. Wielu inżynierów spędza przed ekranem całe dnie i wybiera ciemne tło, które mniej męczy wzrok niż jasne, zwłaszcza przy długiej pracy i słabszym oświetleniu. Kto woli dotychczasowy wygląd, może w każdej chwili wrócić do motywu klasycznego.

W całym programie odświeżono również ikony. Nowy, spójny zestaw obejmuje wszystkie paski narzędzi, menu i okna dialogowe: setki symboli zostały przerysowane od podstaw. Ikony są czytelniejsze i lepiej się wyróżniają w każdym z motywów.

1.5. Profile sterowania myszą

W oknie Preferencje pojawiła się nowa zakładka Sterowanie. Można w niej wybrać Profil sterowania, czyli gotowy zestaw ustawień znany z innych programów projektowych, np.: Archicad, IDEA Statica, Autodesk Revit, RFEM itd.

Ułatwia to pracę osobom, które na co dzień przełączają się między kilkoma aplikacjami, np. modelem architektonicznym a obliczeniowym, bo nie muszą zmieniać nawyków przy każdej zmianie programu. Przyciski i kombinacje klawiszy do przesuwania, obracania i przybliżania modelu można też ustawić samodzielnie.

1.6. Zachowanie zaznaczenia po anulowaniu operacji

Po przerwaniu operacji zaznaczone elementy pozostają wybrane i nie znikają. Operację można od razu powtórzyć, bez ponownego zaznaczania i bez sięgania po polecenie Przywróć poprzedni wybór.

1.8. Przeszklenia i cienie w wizualizacjach

Otwory w ścianach można opcjonalnie pokazywać na renderingu jako przeszklenia. Dodatkowo da się ustawić kierunek padania światła, dzięki czemu konstrukcja rzuca cień. Model zyskuje głębię i realizm, a wizualizacje architektoniczne stają się atrakcyjniejsze, np. przy prezentacji koncepcji inwestorowi lub architektowi.

1.9. Poprawiona wydajność i stabilność

Szereg optymalizacji przyspieszył i ustabilizował wyznaczanie obwiedni, obliczanie wartości krytycznych oraz ogólne działanie programu. Korzyści najbardziej widać w dużych modelach i złożonych projektach.

2. BIM i WSPÓŁPRACA

2.1. Obsługa Revit 2027

Moduł REV do dwukierunkowej wymiany danych między programami Revit i AxisVM obsługuje wersję Revit 2027.

2.3. GrasshopperToAxisVM 9.0

Nowa wersja dodatku GrasshopperToAxisVM (bezpłatne narzędzie) poszerza integrację modelowania parametrycznego z AxisVM. Najważniejsza nowość to bezpośredni import parametrów wymiarowania belek i słupów żelbetowych.

Komponent Importeur obsługuje teraz podpory, przypadki i kombinacje obciążeń oraz panele obciążeniowe, a z poziomu Grasshoppera można zarządzać fragmentami logicznymi modelu. Istniejące komponenty stały się bardziej elastyczne i zwarte, a definiowanie obciążeń prostsze.

3. ELEMENTY

3.1. Stężenie tarczowe

Nowa opcja dostępna na zakładce Elementy to stężenie tarczowe. Pozwala ona bezpośrednio uwzględnić usztywniający wpływ poszycia, zarówno w globalnym modelu konstrukcji, jak i w modułach wymiarowania stali.

Do wyboru są następujące typy poszycia:

• blacha trapezowa,
• płyta warstwowa,
• kaseta
• typ własny, np. płyta OSB.

Sztywność tarczy można przypisać do belek i żeber, także z uwzględnieniem mimośrodu połączenia (np. blacha trapezowa mocowana do górnych półek płatwi).

Uwzględnienie poszycia przynosi dwie istotne korzyści:

• Czytelniejsza analiza wyboczeniowa. Poszycie stabilizuje wiotkie elementy podkonstrukcji, takie jak płatwie i rygle, więc ich lokalne postacie wyboczenia nie zajmują już całej puli pierwszych postaci własnych. Postacie istotne dla konstrukcji głównej pojawiają się wcześniej i łatwiej je znaleźć, bez zwiększania liczby obliczanych postaci.
• Dokładniejszy moment krytyczny przy wymiarowaniu stali. Sztywność tarczy jest uwzględniana przy wyznaczaniu momentu krytycznego zwichrzenia. Elementy stężone poszyciem otrzymują wyższy, bardziej realistyczny moment krytyczny, a w efekcie większą nośność na zwichrzenie.

Do dyspozycji są nowe okna definicji, funkcje wizualizacji oraz biblioteki produktów oparte na danych producentów blach trapezowych: Pruszyński, ArcelorMittal, Fischer, Hoesch i Lindab.
Nowa funkcjonalność rozszerza moduł bazowy AxisVM (NL1, NL2, NL3), jest więc dostępna dla każdego użytkownika programu najnowszej wersji.

 3.2. Kreator rozkładu płatwi i rygli

Nowy kreator automatycznie rozmieszcza elementy podkonstrukcji na połaciach dachowych i ściennych. Wystarczy zdefiniować w przestrzeni prostokątną powierzchnię dachu i podać najważniejsze parametry: typy przekrojów, rozstaw, zakłady i sposób wykonania połączeń. Program sam rozmieszcza płatwie i łączy je z pozostałymi elementami modelu.

Cały układ jest definiowany parametrycznie, więc po zmianie założeń projektowych model można dostosować kilkoma kliknięciami.

Nowy kreator automatycznie rozmieszcza elementy podkonstrukcji na połaciach dachowych i ściennych. Wystarczy zdefiniować w przestrzeni prostokątną powierzchnię połaci i podać najważniejsze parametry: typy przekrojów, rozstaw, sposób podparcia oraz schemat statyczny elementów podkonstrukcji.

Do wyboru są schematy:

• swobodnie podparty,
• belka ciągła,
• z zakładami,
• z nakładkami.

Dla skrajnych elementów, pierwszego i ostatniego, można przyjąć inny profil niż dla pozostałych.

Program sam rozmieszcza elementy podkonstrukcji, nadaje im parametry wynikające z wybranego schematu i łączy je z pozostałymi elementami modelu.

Odpada w ten sposób żmudne ręczne modelowanie podkonstrukcji: dzielenie prętów, odwzorowywanie stref zakładów i nakładek, ustawianie połączeń i przekrojów element po elemencie. Otrzymany model wiernie odwzorowuje rzeczywistą pracę układu, więc stanowi miarodajną podstawę do dalszych analiz i do wymiarowania w module SD3. Cały układ jest zdefiniowany parametrycznie, więc po zmianie założeń projektowych model można dostosować kilkoma kliknięciami.

3.3. Ułatwione zadawanie parametrów płatwi i rygli cienkościennych

Parametry elementów podkonstrukcji, takie jak długość zakładu, można teraz przypisywać również bezpośrednio do prętów i żeber o przekroju zimnogiętym. Model analityczny uwzględnia wtedy zwiększony moment bezwładności płatwi i rygli w miejscach zakładów, bez ręcznego dzielenia elementów i osobnego definiowania przekrojów w strefach zakładów.

3.6. Predefiniowane parametry podpór dla szybszych ustawień

W oknach definiowania podpór węzłowych, sprężyn oraz zwolnień krawędziowych pojawiły się gotowe zestawy ustawień dla najczęstszych warunków podparcia. Utwierdzenie, przegub lub wyzerowanie komponentów wybiera się teraz jednym kliknięciem, bez ustawiania sztywności dla poszczególnych stopni swobody.

4. OBCIĄŻENIA 

4.1. Mimośrodowe przekazywanie obciążeń z paneli

Panel obciążeniowy może mieć teraz zdefiniowany mimośród względem elementów na jakie rozkłada obciążenie. Pozwala to odwzorować sytuację, w której obciążenie nie działa w osi elementu, i uzyskać w analizie statycznej dodatkowe momenty.

Funkcja ma duże znaczenie w analizie wyboczeniowej modeli z prętami 7DOF, gdzie wynik zależy od punktu przyłożenia obciążenia do profilu, a także w analizach nieliniowych geometrycznie (efekty II rzędu).

4.2. Definiowanie skrótów nazw dla przypadków obciążeń

Przypadkom obciążeń można nadawać skróty i używać ich w opisach kombinacji krytycznych. Pełne nazwy mogą pozostać opisowe, aby jak najlepiej pełniły funkcję informacyjną. Natomiast opisy kombinacji dzięki stosowania skrótowych nazw nie rozrastają się niepotrzebnie. Skróty można włączać i wyłączać, a program w razie czego brakujące nazwy wygeneruje automatycznie.

4.3. Usuwanie szczelin między panelami obciążeniowymi

Nowe narzędzie usuwa szczeliny między panelami obciążeniowymi. Program wyznacza wspólną krawędź, czyli linię przecięcia płaszczyzn dwóch wskazanych paneli, i dociąga do niej oba panele. Dzięki temu np. połacie dachu dwuspadowego automatycznie łączą się dokładnie w kalenicy.

Ręczne dopasowywanie geometrii paneli przestaje być potrzebne. Szczeliny między panelami mogły wcześniej utrudnić poprawne generowanie obciążeń, zarówno klimatycznych w module SWG, jak i obciążeń wiatrem z cyfrowego tunelu aerodynamicznego (WIND).

4.4. Wariantowanie obciążeń stałych w kombinacjach decydujących

Nowa wersja programu rozszerza możliwości tworzenia relacji grup dla kombinacji decydujących. Definiując własne relacje, użytkownik może wykluczać z kombinacji również grupy obciążeń stałych. We wcześniejszych wersjach taka grupa zawsze była uwzględniana w kombinatoryce automatycznej.

Zwiększa to elastyczność zarządzania automatyką tworzenia kombinacji przez program i może znaleźć zastosowanie w rozmaitych innych nietypowych przypadkach.

5. ANALIZY

5.1. Nowy solwery, czyli znacznie krótszy czas analiz

Algorytmy numeryczne programu zostały gruntownie zmodernizowane. W AxisVM 27 pracują dwa nowe solwery:

• AxMKL, solwer układów równań oparty na bibliotece Intel® Math Kernel Library (Intel® MKL) i jej module PARDISO, zintegrowany z programem specjalnie pod jego potrzeby. Zastępuje dotychczasowy autorski solwer i stanowi podstawę analizy statycznej.
• ARPACK-NG (Arnoldi Package), wydajny solwer zagadnień własnych, wykorzystywany w analizie drgań własnych i analizie wyboczeniowej.

Testy wewnętrzne pokazują skalę zmiany:

• modele bez podłoża bryłowego: analiza statyczna ok. 2 razy szybsza, analiza drgań własnych ok. 5 razy, a analiza wyboczeniowa ok. 10 razy szybsza,
• modele z podłożem z elementów bryłowych: analiza statyczna ok. 2 razy szybsza, a analizy drgań własnych i wyboczeniowa nawet 30 razy szybsze.

Za tymi wynikami stoi pełne wykorzystanie możliwości współczesnych procesorów: zaawansowanych instrukcji wektorowych, większej i szybszej pamięci podręcznej oraz obliczeń równoległych. Odpadł też dodatkowy etap optymalizacji układu równań, którego wymagał poprzedni solwer, więc program od razu przechodzi do właściwego rozwiązania.

Wyboru solwerów dokonuje się w ustawieniach programu, osobno dla rozwiązywania układów równań (opcja Solwer) i dla analiz postaci własnych (opcja Wartości własne). Dotychczasowe solwery pozostają nadal dostępne do wyboru.

5.2. Zmiana warunków podparcia i połączeń w kolejnych etapach budowy

Jedną z największych zalet analizy etapowej (moduł STG) jest możliwość uwzględnienia zmian warunków podparcia i połączeń poszczególnych elementów wraz z powstawaniem konstrukcji, np. usunięcia tymczasowych podpór węzłowych (stempli).

Wersja 27 daje jeszcze większą swobodę w kształtowaniu schematu statycznego w poszczególnych fazach wznoszenia. W kolejnych etapach można teraz definiować i modyfikować także:

• podpory liniowe na prętach i żebrach,
• podpory powierzchniowe,
• zwolnienia krawędziowe,
• elementy łączące typu linia–linia.

5.3. Obciążenia od sprężenia w etapach budowy

Moduł STG obsługuje teraz obciążenia sprężające pochodzące z moduły PS1 (Analiza kablobetonowych elementów prętowych i powierzchniowych). Przypadek obciążenia odpowiadający chwili T0 (bezpośrednio po sprężeniu) można przypisać do dowolnego etapu budowy, a przypadek TI (część długotrwała) jest uwzględniany w stanie końcowym.

5.5. Analiza nieliniowa z uwzględnieniem kolejności obciążeń stałych i zmiennych

Analiza nieliniowa może uwzględniać kolejność przykładania obciążeń stałych i zmiennych w kombinacjach statycznych, bez założeń typowych dla analizy pushover. To ważne dla konstrukcji, których zachowanie zależy od historii obciążenia, np. sprężonych, oraz przy oddziaływaniach zależnych od czasu, takich jak temperatura.

5.6. Przeguby pushover z przesuwami

Przeguby typu pushover obsługują teraz również składowe translacyjne. W analizie pushover można wykorzystać wszystkie składowe przesuwów i obrotów z wyjątkiem Tx (4. stopień swobody).

5.7. Analiza sejsmiczna: znak kombinacji według postaci dominującej (moduł SE1)

W metodzie spektrum odpowiedzi (MRSA) wyniki z poszczególnych postaci drgań łączy się metodą SRSS lub CQC. Obie sumują składniki kwadratowo, dlatego wynikowe wartości są zawsze dodatnie. Taka obwiednia wystarcza do weryfikacji elementów, ale zaciera informację o znakach i nie daje zestawów sił działających jednocześnie, potrzebnych np. do sprawdzania połączeń.

AxisVM 27 wprowadza nową metodę kombinacji, w której znak wyników przyjmowany jest zgodnie z wynikami postaci dominującej. Postać dominującą można wskazać samodzielnie albo pozwolić programowi wyznaczyć ją automatycznie. W efekcie zamiast wyłącznie wartości dodatnich otrzymuje się wyniki ze znakiem. Metody nie zaleca się stosować, gdy w analizie nie występuje wyraźnie dominująca postać drgań.

To rozwiązanie, znane z innych programów do analizy konstrukcji, trafiło do AxisVM na prośbę użytkowników z wielu krajów, w tym polskich, których postulat przekazaliśmy producentowi.

5.8. Opis przyjętych stopni swobody węzłów w panelu informacyjnym

Jeśli w obliczeniach zastosowano automatyczne blokady stopni swobody (np. jak dla ramy płaskiej), panel informacyjny wyników pokazuje teraz tę informację. Dotyczy to analiz nieliniowych, dynamicznych, modalnych i wyboczeniowych.

5.9. Przygotowanie geometrii metodą Shrinkwrap (WIND)

Aplikacja WIND został rozszerzony o metodę przygotowania geometrii opartą na technice Shrinkwrap. Działa ona jak folia obkurczona na modelu: tworzy ciągłą, wygładzoną powłokę zewnętrzną konstrukcji, która stanowi geometrię do symulacji w cyfrowym tunelu aerodynamicznym.

Metoda ogranicza ostre krawędzie, szczeliny i lokalne nieciągłości w siatce. Poprawia to stabilność numeryczną i pozwala prowadzić niezawodniejsze i szybsze symulacje przepływu wiatru (CFD).

5.10. Uwzględnianie szorstkości powierzchni w tunelu aerodynamicznym (WIND)

Przed symulacją można określić parametry szorstkości powierzchni, niezależnie dla gruntu, obiektów otoczenia i powierzchni modelu. Są one uwzględniane w zachowaniu warstwy przyściennej i w rozkładzie ciśnienia.

6. WYMIAROWANIE

6.1. Nowy moduł do wymiarowania profili i rygli zimnogiętych (moduł SD3)

Nowy moduł w gamie modułów rozszerzających to SD3, który służy do wymiarowania elementów z cienkościennych profili giętych na zimno zgodnie z normą PN-EN 1993-1-3. To odpowiedź na życzenie, które polscy użytkownicy zgłaszali najczęściej.

Moduł przeznaczony jest przede wszystkim do płatwi dachowych i rygli ściennych. Razem z kreatorem rozkładu płatwi i rygli oraz stężeniem tarczowym  obejmuje cały proces: modelowanie grup elementów podkonstrukcji, uwzględnienie usztywnienia od poszycia, przegląd wyników, weryfikację normową z dokumentacją i zestawienie materiałów. Pozwala też zwymiarować połączenie samych elementów podkonstrukcji.

Wyniki weryfikacji przedstawiane są graficznie za pomocą wykresów oraz jako notka obliczeniowa wzorowana na notce z modułu SD1. Wysoką dokładność obliczeń elementów cienkościennych zapewnia moduł 7DOF (pręt z 7 stopniami swobody), który uwzględnia deplanację przekroju w modelu globalnym.

W połączeniu z modułem SD3 zdecydowanie zaleca się stosowanie prętów 7DOF, które uwzględniają deplanację (spaczenie) przekroju. Cienkościenne profile zimnogięte są bardzo podatne na skręcanie, a obciążenie z poszycia działa zwykle poza środkiem ścinania, dlatego decydujące znaczenie mają efekty skręcania skrępowanego. Program dopuszcza używania również standardowych prętów 6DOF, ale stopień wykorzystania może być wtedy zaniżony.

6.4. Grupowe wymiarowanie belek żelbetowych (moduł RC2)

Parametry wymiarowania belek żelbetowych można nadawać grupowo. Wybrane belki nie muszą ze sobą sąsiadować ani mieć tego samego przekroju czy klasy betonu.

Wyniki wymiarowania belek są widoczne na modelu globalnym (zob. 7.3) i w tabelach. Zamiast otwierać okno wymiarowania dla każdej belki z osobna, wystarczy nadać parametry grupowo i zweryfikować belki na modelu, co znacznie przyspiesza pracę nad dużymi budynkami wielokondygnacyjnymi.

6.6. Szybsze wymiarowanie belek żelbetowych (moduł RC2)

Proces wymiarowania zbrojenia belek zoptymalizowano przez ograniczenie liczby niezbędnych przekrojów do przeanalizowanych. Obliczenia trwają krócej przy zachowaniu wymaganej dokładności wyników.

6.7. Grupowe sprawdzanie przebicia (moduł RC3)

Parametry przebicia można teraz przypisać grupowo do wielu zaznaczonych węzłów naraz, zarówno przy przebiciu płyty słupem, jak i końcem lub narożem ściany. W połączeniu z wynikami globalnymi pozwala to zweryfikować przebicie w całym modelu bez otwierania okna modułu RC3 dla każdego węzła z osobna, co znacznie przyspiesza pracę nad dużymi modelami płyt stropowych.

6.8. Sprawdzenie przebicia w ekspresowym tempie (moduł RC3)

W module RC3 zamiast przeprowadzać pełne wymiarowanie osobno dla każdej sytuacji obliczeniowej, program analizuje je łącznie i od razu wskazuje tę, która daje największe wykorzystanie nośności. Znacznie skraca to czas obliczeń, zwłaszcza przy dużej liczbie przypadków i kombinacji obciążeń.

6.9. Obwód krytyczny przebicia widoczny na modelu (moduł RC3)

W module RC3 krytyczny obwód kontrolny przebicia można wyświetlić bezpośrednio w przestrzeni modelu. Ułatwia to przegląd i interpretację wyników weryfikacji na przebicie. Od razu widać, jak program przyjął obwód, np. w pobliżu krawędzi płyty czy otworów, bez analizowania danych liczbowych czy otwierania osobnego okna ze sprawdzeniem danego węzła.

W wersji X8 sprawdzone na przebicie miejsca były oznaczane na modelu globalnym jedynie symbolem. Jego wielkość nie odpowiadała obliczonemu obwodowi, a jedynie informowała, że w danym miejscu przeprowadzono weryfikację.

6.10. Określanie sztywności podpór wprost z wymiarowania fundamentów

Przy definiowaniu podpory sztywność sprężyny (współczynnik Kz) można obliczyć m.in. na podstawie szacowanych wymiarów fundamentu i obciążenia pionowego. Po zwymiarowaniu stóp i ław program jednym poleceniem aktualizuje te parametry: przyjmuje rzeczywiste wymiary fundamentów i obciążenia, na podstawie których wyznaczono osiadania, a następnie przelicza sztywność indywidualnie dla każdej podpory. Funkcja działa dla podpór węzłowych (stopy fundamentowe) i liniowych (ławy).

Dzięki temu model po wykonaniu ponownej analizy statycznej lepiej odwzorowuje współpracę konstrukcji z podłożem, a rozkład sił w konstrukcji odpowiada zaprojektowanym fundamentom zamiast wstępnym, zgrubnym założeniom. Poprawność wymiarów fundamentów można przy tym łatwo potwierdzić iteracyjnie.

7.2. Obwiednie łączone z różnych typów analiz

AxisVM 27 wprowadza obwiednie łączone, które zbierają w jednym zestawieniu wyniki z różnych typów analiz: liniowej i nieliniowej, dynamicznej oraz analizy etapowej.

7.3. Obwiednie obejmujące wszystkie etapy budowy (moduł STG)

Moduł STG, wprowadzony w wersji X8, pozwolił sprawdzać przemieszczenia i siły w kolejnych etapach wznoszenia konstrukcji. Przy przeglądaniu wyników i wymiarowaniu można było jednak wybrać tylko obwiednie i kombinacje decydujące dla konkretnego etapu albo dla stanu końcowego.

Wersja 27 wprowadza obwiednie z wyników decydujących, obejmujące wszystkie etapy budowy i stan końcowy, wraz z wykresami i tabelami. Ekstremalne wartości danego komponentu wyników są widoczne od razu, bez przeglądania kolejnych etapów, których w dużych modelach bywa nawet kilkanaście.

Ma to duże znaczenie praktyczne, bo niektóre elementy osiągają największe wytężenie nie w stanie końcowym, lecz w fazie pośredniej, np.:

• pod obciążeniami tymczasowymi,
• przy niekorzystnym pośrednim schemacie statycznym,
• gdy materiał nie osiągnął jeszcze pełnej wytrzymałości.

7.5. Uśrednione siły w podporach liniowych w tabeli

Uśrednione siły w podporach liniowych, dotąd dostępne wyłącznie w formie graficznej, można teraz odczytać i udokumentować w tabeli. Uśrednione wartości eliminują lokalne piki wynikające z dyskretyzacji, np. na końcach ścian i w narożach. Stanowią przez to wygodną podstawę do zestawienia obciążeń przekazywanych na ławy fundamentowe lub na niższe kondygnacje.

7.7. Animacje wyników z obrotem modelu

Znany z wersji X8 tryb animacji obrotowej modelu można teraz łączyć z animacjami wyników. Podczas animacji wyników, skanerów i symulacji w cyfrowym tunelu aerodynamicznym model płynnie się obraca, więc zmiany wyników widać jednocześnie ze wszystkich stron. Prezentacje stają się bardziej efektowne, a wyniki łatwiejsze do interpretacji.

7.8. Ostrzeżenie przed czasochłonnym badaniem kombinacji

Po włączeniu opcji Zbadaj wszystkie kombinacje prowadzące do takiej samej wartości maksymalnej w oknie Parametry wyświetlania program wyświetla ostrzeżenie, że może to znacznie wydłużyć generowanie wyników i wymiarowanie. Decyzję o standardowym lub rozszerzonym zakresie analizy kombinacji można więc podjąć świadomie jeszcze przed rozpoczęciem obliczeń.

8. RAPORTY

8.1. Zwięzłe podsumowanie zamiast wielostronicowych notek z obliczeń

Notki obliczeniowe z wymiarowania mogą teraz zaczynać się od zwięzłego zestawienia wyników i stopni wykorzystania ze wszystkich przeprowadzonych sprawdzeń. Najważniejsze informacje są widoczne od razu, na pierwszej stronie.

Podsumowanie można dołączyć do raportu głównego albo wygenerować notkę zawierającą wyłącznie podsumowanie. To szczególnie wygodne przy dokumentowaniu wielu elementów: zamiast kilkudziesięciu stron szczegółowych obliczeń dla każdego z nich raport może zawierać czytelne zestawienie wyników, a pełne notki tylko tam, gdzie są potrzebne.

8.2. Przycinanie i kopiowanie rysunków w Bibliotece rysunków

Na pasku narzędzi Biblioteki rysunków pojawiły się dwie nowe funkcje: kopiowanie i przycinanie zapisanych rysunków. Przycięcie wybranego obszaru tworzy nowy rysunek o innych proporcjach, który można od razu zapisać.

Panele informacyjne towarzyszące rysunkom, np. legenda kolorów i opis wyświetlanego komponentu, są po przycięciu automatycznie przenoszone w obręb nowego kadru. Można więc skupić się wyłącznie na wyborze fragmentu modelu, bez obawy, że ważne informacje zostaną ucięte.

Dzięki temu proporcje grafik w raporcie można zmieniać na każdym etapie pracy, a z ogólnego rysunku łatwo wydzielić szczegół: wystarczy go skopiować i przyciąć wybrany fragment, bez ponownego ustawiania widoku modelu.

8.3. Podgląd raportu na żywo

Podgląd raportu wyświetla się teraz bezpośrednio w oknie generatora raportu, obok drzewa dokumentacji. Okno podglądu można dowolnie skalować, a dokument przesuwać i przewijać myszą.

Zaznaczenie bieżącego elementu raportu jest synchronizowane w obu kierunkach. Po wskazaniu elementu w drzewie (rysunku, tabeli, notki itp.) podgląd przenosi się na odpowiednią stronę i podświetla ten element. Działa to też odwrotnie: kliknięcie elementu w podglądzie zaznacza go w drzewie. Dzięki temu łatwo sprawdzić, jak raport będzie wyglądał, i szybko odnaleźć w nim potrzebny fragment.